خسته نيستم. سوژه هم كم براي نوشتن نيست ولي گاهي دوست دارم به مانيتور زل بزنم و چيزي تايپ نكنم. حتي كلامي هم از من برنيايد. در ذهنم خاطرات گذشته را مرور مي كنم اما حتي در فضاي خيالي هم به خودم اجازه حرف زدن نمي دهم. سعي مي كنم براي خاطراتي با دوستان و همكارانم دارم ارزش قايل باشم و همگي برايم به اندازه سهمشان از گذشته مهم باشند، چه چاغ باشند و چه لاغر. اما نمي دانم چرا وقتي اين گونه غرق خيال مي شوم، خودها را گم مي كنم و ديگر من وجود ندارد. دوستي مي گويد:" راز تجربه هاي موفق كه بدل به خاطرات شيرين مي شوند همين است كه من وجود نداشته ولي من كه به ميان مي آيد حتي تكرار آن تجربه در آينده غير ممكن مي شود و نابود شديم، مي شويم و ...."
+ نوشته شده در دوشنبه 16 بهمن1385ساعت 10:23 قبل از ظهر توسط علی حق
|