نمي دونم اين بحث درستيه كه هر كس بايد به اندازه نقد پذيريش بقيه رو نقد كنه؟ اگه پاسخ مثبت باشه بدون ترديد بايد به دولت حق داد كه از نقادي مطبوعات تا اين حد برآشفته بشه و اون ها رو به دست داشتن در كودتاي خزنده متهم كنه. وقتي خبرنگاراني كه مدعي نقادي دولت نهم هستند در برابر درج يك مطلب در وبلاگي گلايه مي كنند كه چرا بايد فلان اتفاق وبلاگي بشه يا چرا فلاني نقدش رو از رفتارمن رسانه اي كرده معلومه در اين مملكت چه خبره. كساني كه خودشون مدعي شفاف سازي اطلاعات هستند و از دولت انتظار اطلاع رساني دقيق و تحمل نظارت رسانه اي دارند، خودشون تاب رسانه اي شدن كمترين رفتارها و تصميم هاشون رو ندارند. كافيه يك هفته، گلايه و فحاشيه بلاگرهاي مطبوعاتي از مطالب هم رو به جاي پاسخ دادن و بحث و گفت و گو زير نظر بگيريم تا معلوم بشه كه نقادان جامعه و دولت تا چه حد نسبت به نقد خودشون واكنش طبيعي نشون مي دن و گاه با تمسخر و حاشيه راني فرار به جلو رو ترجيح مي دن. گذشته از اين كافيه تا از برخي از همكاران مطبوعاتي علت بي اعتقاديشون رو به راه اندازي وبلاگ بپرسيم. البته اولش همه وقت نداشتن و بي علاقگي يا نا تواني فني رو دليلش عنوان مي كنند ولي كمي كه بحث رو ادامه بديم و پا پيچشون بشيم دليل بي اعتقادي به وبلاگ رو تحمل ناپذيري شون در برابر نقد آزادي كه در فضاي وبلاگي مي تونه رخ بده، اعلام مي كنند. رك و راست مي گن كه طاقت اين يكي رو نداريم كه كسي كه مي تونه معلوم هم نباشه كيه بياد و پاي مطلبمون نقدي بذاره كه قبولش نداريم چه برسه به اين كه بهمون فحش بدن و حرف تند بزنن. پس در بهترين حالت اين نسخه رو ترويج مي كنن كه حداقل بايد كامنت ها باز نباشه و پس از تاييد ما به ثبت برسه. اين حرف هم نشون مي ده كه سانسور در جامعه ما يك فرهنگ عموميه و لزوما منشا دولتي و حكومتي نداره. بدين ترتيب معلوم ميشه كه چرا خيلي هامون صرفا به كار در مطبوعات كه عموما جريان يك سويه نقادي رو پيش مي بره، علاقه منديم هنوز از سايت گريزونيم.
چه جوري مي شه از محمود احمدي نژاد و صفار هرندي انتظار داشت كه همچنان در برابر نقدهاي رسانه ها لبخند بزنن و اصلا به رو خودش نيارن. بد نيست كمي با خودمون صادق باشيم. ما مطبوعاتي ها خيلي هامون در روند كاريمون علاقه اي به مديريت مشاركتي نداريم و سردبير مشاركت جو رو متهم به ناتواني مي كنيم تا خودمون دبير سرويس هاي خودكامه اي باشيم و الي آخر.