یک سال از توقیف دوم روزنامه شرق گذشت. در این یک سال در 4 روزنامه روزگار، اعتماد، دوباره شرق و حالا هم در همشهری بین الملل کار کردم و حدود 4 ماه از سال رو هم بیکار بودم. این به معنای کارگر فصلی شدن من و بسیاری از همکارام که تجربه مشابهی رو داشتند، نیست؟ شاید هم به این معناست که ما دیگه اصلا بشر به حساب نمی یایم که حق انتخاب آزاد شغل دلخواهمون رو داشته باشیم. راستی این حق در قانون اساسی خودمون هم وجود داره، یعنی ما دیگه ایرانی هم حساب نمی شیم؟ چون ظاهرا با توقیف پیاپی روزنامه ها اصراری هست تا بی خیال روزنامه نگاری و روزنامه بخش خصوصی بشیم. بعد هم باید امروز برای واگذاری بلوکی سهام شرکت ملی مس به عنوان سمبل پیشرفت خصوصی سازی هورا بکشیم!
