امروز بعد از ظهر رفته بودم سفارت عراق برای گفت و گو با محمد مجید الشیخ، سفیر عراق در تهران. او هنوز بر دیوار اتاقش عکس های یادگاریش با محمد خاتمی و کمال خرازی رو نصب کرده و خبری از دولت نهمی ها نبود. گذشته از این زنگ تلفن همراه مسوول دفترش که عراقی بود، توجه من ور به خودش جلب کرد، آهنگی بود که داریوش خونده، " اون که رفته دیگه هیچ وقت نمی یاد ..."
در طول گفت و گوی یک ساعت و نیمه، یک جمله او خیلی برام جالب توجه بود. شیخ گفت:" فراتر از این که ما وارث کشوری مخروبه به لحاظ ساختارهای اقتصادی هستیم، با مردمی مواجه هستیم که به لحاظ روحی و روانی دچار مشکل هستند و نیاز به بازسازی دارند." در واقع به زعم او، چالش بزرگ، بازگرداندن روحیه انسانی و بازسازی شخصیت عراقی هاست. در واقع اشاره او به تاثیر منفی یک ساخت دیکتاتوری بر روحیه و فرهنگ عراقی ها بود که به اصلی ترین مانع توسعه و دموکراسی این کشور در این روزها بدل شده است. تاثر او از بیان این مساله واقعا تاثیرگذار بود.
یادش بخیر تا همین ۱۹ سال پیش ما باید با سرنیزه به جون هم می افتادیم ولی حالا صحبت از تحکیم روابطه ...