شام آخر رو كه مي خورم، عجيبه كه ياد يك نخ سيگار تند يا يه ليوان چايي باز هم يا چيزهايي از اين دست نمي افتم. ولي دلم گرفته از اين كه دوباره بايد رفت. آخه اين چه شام آخريه كه شروع يه تكرار كشنده است؟ ولي شام آخره، مطمئنم!
+ نوشته شده در چهارشنبه 15 اسفند1386ساعت 2:31 بعد از ظهر توسط علی حق
|